Christoph Rehage – Čovek koji je kroz Kinu sam prepešačio 4646km!

Za 10-godišnjicu svog velikog podviga, kada je kao mladić tada mnogima dao lekcije ali i inspiraciju, Christoph Rehage odlučio se opet za neverovatan put!

0
1501
Christoph Rehage putovanje po Kini knjiga godišnjica
Photo: YouTube

Kada je Christoph Rehage krenuo na put u jesen 2007. godine, i njegova glavna zamisao je bila da fotografiše sebe i svoje putovanje tokom čitave avanture. Prvobitni plan mu je bio da ode do Pekinga, a zatim do mesta gde je živeo u Nemačkoj, i prepešači oko 8000km.

Nije uspeo toliko da pređe, ali je uspeo da ceo svet zadivi. I, uzgred, uspeo je da pusti prilično impresivnu bradu!

Njegovo putovanje i video započinju 9. novembra 2007. godine, na njegov 26-ti rođendan. Za početak puta obrijao je i lice i glavu. Već 13. novembra 2008, kako video ide ali i njegovi koraci napred, vidimo kako mu rastu kosa i brada ali se ujedno menjaju i pejzaži i ljudi oko njega.

Na većini fotografija, on je ozbiljan, gleda u objektiv fotoaparata fokusiran maksimalno. Međutim na nekim slikama on izlazi iz ovog svog ozbiljnog lika, smejući se i praveći grimase.

Vidimo ga na suncu, vidimo ga u snegu. Vidimo ga u crnom, vodootpornom kaputu; vidimo ga u beloj košulji. Vidimo ga na ulicama gradova i nepreglednim putevima. Na svakoj fotografiji možete videti kako njegova brada stalno postaje sve duža. Na kraju, vidimo da kosu i bradu seče kada je odlučio da prestane sa hodanjem.

Christoph Rehage putovanje po Kini knjiga godišnjica
Photo: YouTube

Ono što je sve sve zanimalo „Zašto baš hodanje?“. Rehage kaže da voli hodanje jer mu pomaže da se oseća povezan sa mestima koje posećuje.

„Omogućava vam slobodu putovanja. Kad god hodam negde, ne samo da se sećam puta, već i osećam kao da imam legitiman razlog da budem tamo „, kaže on. „Ako posetim mesto vozom, a ja sam turista. Međutim ako peške dođem u neko mesto ono je moje. Mi pripadamo jedno drugom, i više se ne osećam kao stranac. “

Christoph Rehage putovanje po Kini knjiga godišnjica
Photo: thelongestway.com

Na kraju, hodao je od Pekinga do Ürümq-a, što je ukupno 4646 kilometara (ili oko 12.5 kilometara dnevno). Kako Rehage kaže: „Posle jedne godine hodanja kroz planine i vrele pustinje shvatio sam … izrasla mi je jako duga brada.“

Verovatno mislite da bi vam sve to hodanje moglo postati dosadno, čak i kada putujete kroz prelepo selo ili zanimljive gradove. Na pitanje kako je njegov um prihvatao to stanje kada je danima hodao bez prestanka, Rehage je rekao da su ti dani bili slični bilo kojem drugom danu.

Christoph Rehage putovanje po Kini knjiga godišnjica
Photo: thelongestway.com

„Ponekad sam razmišljao o svemu. Ponekad ne. Ponekad sam se brinuo za pasoš, opasnost, bolove, rođake i voljene, a opet sledećeg dana moji koraci su bili lagani i pevao sam pesme u pustinji. Ponekad je dosadno, a ponekad sam se osećao potpuno mirno. “

Nije to bio prvi put da je Rehage prešao dugačak put peške. 2003. godine, otišao je iz Pariza u svoj dom u Nemačkoj. Put je bio dug oko 800 kilometara i prešao ga je za manje od mesec dana. Kaže da mu je ovo bila inspiracija da pokuša put od Pekinga do Nemačke.

Christoph Rehage putovanje po Kini knjiga godišnjica
Photo: thelongestway.com

„Bilo je nešto posebno u vezi sa tim pešačenjem. Sećam se da sam tokom puta razmišljao: ‘Gde ću spavati? Gde ću jesti? „, Kaže on. „Nije bilo metafizičkih pitanja, nikakvih velikih zabrinutosti, samo pragmatičnih problema za rešavanje. Osećao se dobro, i osećao sam se smisleno. “

U svojoj drugoj šetnji Rehage nije stigao do svoje konačne destinacije. Prvobitno je planirao da ide do Bad Nenndorfa, svog doma u to vreme. Iako je došao vrlo blizu, on je prekinuo svoj put. Zašto? Prema njegovoj internet stranici, zašto je prestao hodati, jedno je od pitanja koje mu je najčešće postavljeno.

Christoph Rehage pešačenje po Kini knjiga godišnjica
Photo: thelongestway.com

„Hteo sam da povratim svoj život. Morao sam da vratim kontrolu nad sobom i eliminišem unutrašnjeg šefa koji mi je rekao šta da radim. Mnogi ljudi gledaju na video razmišljajući: „Želim da budem slobodan kao onaj momak!“ Ali oni ne shvataju da me je nešto vuklo, i možda sam izgubio kontrolu nad tim u jednom momentu. “

Rehage blago sumnja u sebe ovim svojim odgovorom. Ali opet, možda su ljudi prekomerno komplikovali tražeći odgovor od njega. Možda su ga bole noge. Možda se jako iscrpeo. Zar i vi ne biste bili da ste prepešačili 4.646km?

Christoph Rehage pešačenje po Kini knjiga godišnjica
Photo: thelongestway.com

Tokom ovih 10 godina od tog njegovog velikog puta, video koji Rehage uradio dobio je neke od velikih i značajnih nagrada. U video je ubačeno 1.400 slika

Ovo je time-lapse video, sačinjen je od oko 1.400 fotografija, prikazujući njegovu jednogodišnju šetnju od Pekinga do Urumqa 2007/2008 godine. Rast njegove kose i brade doprineo je stvaranju ovog fantastičnog video materijala.

Postoje scene u avionima, vozovima i brodovima, koji je koristio tokom pauza. Ovaj video nije klasičan snimak „1 slika dnevno“, pošto ima mnogo slučajeva u kojima je koristio nekoliko fotografija za istu priliku. Namera je bila da prikaže svoje kretanje, uključi druge ljude u kadar i učini video zanimljivijim na taj način. Upućivanje na učitelja Xie na kraju videa je posvećenost velikom kineskom mudracu i majstoru hodanja.

Christoph Rehage pešačenje po Kini knjiga godišnjica
Photo: thelongestway.com

Nemačka izdavačka kuća Piper / Malik i National Geographic su napravile putopis i seriju o ovom putovanju. Christoph je objavio i svoju knjigu „The Longest Way“ koja je izdata na nemačkom, kineskom i ruskom jeziku.

Međutim ovaj nemac se ne zaustavlja. Na desetogodišnjicu od svog podviga krenuo je opet na put.

Sada trenutno put ga vodi kroz Iran, Kazahstan i Azerbejdžan. Ovog puta on redovno postavlja slike na svoj instagram profil uz prelepe opise i komentare tako da ukoliko ga zapratite bićete sa njim tokom ovog njegovog putovanja koje je došlo iznenada.

 

Погледајте ову објаву у апликацији Instagram

 

I was still taking my daily selfies. Sometimes I would take them with people whom I liked, or with an interesting building or a landscape in the background. But then sometimes I didn’t know at all what to photograph myself with. Today I looked around in my room, and there was this clock. It had stopped working, so I put in a fresh battery. Under the clock, a green arrow pointed in the direction of Mecca. This reminded me of a hotel the Saudis had built right next to the Kaaba in Mecca. It was called Royal Clock Tower, and it looked like Big Ben, just many times bigger. (I don’t have any pictures of it, which is partly due to the fact that I, as a non-Muslim, cannot go there, so if you want to see it, do an image search for the name “Royal Clock Tower Hotel” and prepare to be baffled.) I liked tall buildings, and I was Catholic, but I had always found it strange to think that Muslims would somehow find it okay that a huge commercial building was overshadowing their most holy site, the Kaaba, which was sometimes referred to as “The House Of God”. As hard as I would try to imagine someone building a skyscraper right next to Saint Peter in Rome, I just couldn’t. So there I was, in a hotel in Lahijan, taking my selfie with a clock that looked a bit like the clock in the Royal Clock Tower, with an arrow under that clock pointing in the direction of the Kaaba. Or was it pointing at… . ▪️July 19th 2018: Higher Than The House Of God ▪️resting day – 0km ▪️Complete post on #TheLongestWay (link in bio) . #Travel #Walking #OnFootFromChinaToGermany #InstaTravel #TravelBlogger #TravelPhotography #NoFilter #Iran🇮🇷 #Gilan #Lahijan #Clock

Објава коју дели Christoph Rehage (@christophrehage) дана

Svoje putovanje opisuje na svom blogu www.thelongestway.com gde detaljno piše sve šta mu se dešava, koga upoznaje i koja mesta posećuje tokom svog putovanja.

 

Погледајте ову објаву у апликацији Instagram

 

One time I rested for a while in a particularly silky-looking part of the forest, and when I did I made sure to take a photo of the Caboose and me between the trees. Sadullah, a shepherd who was tending to his flock of sheep, had noticed me walking up and down in the forest, and he was very amused. He gave me two handfuls of walnuts and wished me luck… – ▪️September 25th 2018: Castilification ▪️Walking day – 28km ▪️Complete post on #TheLongestWay (link in bio) – #Travel #Walking #OnFootFromChinaToGermany #InstaTravel #TravelBlogger #TravelPhotography #NoFilter #Azerbaijan🇦🇿 #Ismailli #Sumagalli

Објава коју дели Christoph Rehage (@christophrehage) дана

 

Погледајте ову објаву у апликацији Instagram

 

When I looked around I thought that this was a side of Baku that seemed unimaginable in the glitz and the busy noise of downtown. I talked to this gentleman for a while. He told me about the road and about his time in the Soviet army. He seemed nostalgic about it. Life wasn’t easy, he said, especially if you lived outside of the city center. Working as a carpenter, he had to provide for his family, which included his grandchildren. He wiped the sweat from his brow. It wasn’t easy… – ▪️September 14th 2018: The Process Of Leaving ▪️Walking day – 23km ▪️Complete post on #TheLongestWay (link in bio) – #Travel #Walking #OnFootFromChinaToGermany #InstaTravel #TravelBlogger #TravelPhotography #NoFilter #Azerbaijan🇦🇿 #Baku #Mushvugabad

Објава коју дели Christoph Rehage (@christophrehage) дана

 

Погледајте ову објаву у апликацији Instagram

 

We got about halfway up, then it became impossible to move any further. At the same time, it also became impossible to move back down. So I found myself stuck there, and I felt panic rising up from within me. I stayed there for a while until some dudes appeared. They helped me move the Caboose back down. I ended up leaving her there and ascending the rest of the way on my own. It didn’t feel right, but what could I do. The mud volcanoes looked like mud volcanoes. One of them (though I wasn’t sure which one) was supposed to be the place where Donald Trump had spawned. Now I’m not saying I know for sure that he crawled out of this hole 70+ years ago. All I’m saying is a lot of people say that he did. Maybe he has proof that he didn’t? Maybe someone was filming this hole with a video camera during those years and can provide us with the untampered footage? Over at one of the bigger mud volcanoes (they were cold, not hot), there were some dudes from one of the villages who had come here to take a mud bath… – ▪️August 23rd 2018: Donald Trump’s Origins ▪️Walking day – 28km ▪️Complete post on #TheLongestWay (link in bio) – #Travel #Walking #OnFootFromChinaToGermany #InstaTravel #TravelBlogger #TravelPhotography #NoFilter #Azerbaijan🇦🇿 #Qobustan #MudVolcano

Објава коју дели Christoph Rehage (@christophrehage) дана

 

Погледајте ову објаву у апликацији Instagram

 

After 2,5 kilometers, I sat down and did nothing for a while. This was the precise point of 10.000 kilometers since I had left Beijing on a November morning many years ago. I just sat there and breathed. In and out, in and out. I started preparing my things. The pink thingie I had bought two days earlier. A golden one and a golden zero I had picked up in a shop on the way. Then Burko from Turkey showed up… – ▪️August 15th 2018: 1-0-0-0-0 ▪️Walking day – 38km ▪️Complete post on #TheLongestWay (link in bio) – #Travel #Walking #OnFootFromChinaToGermany #InstaTravel #TravelBlogger #TravelPhotography #NoFilter #Azerbaijan🇦🇿 #Highway #10000km #Celebration

Објава коју дели Christoph Rehage (@christophrehage) дана

Ostavite odgovor

Molimo vas unesite vaš komentar!
Molimo Vas da unesete ime ovde